Τα μέτρα και τα υποζύγια

Το κείμενο θα παραμένει επ αόριστον στην ενότητα Blog όπου μπορείτε να αφήσετε το σχόλιο σας

Τα μέτρα (ο κόσμος τόχει τύμπανο και μείς κρυφό καμάρι) έκτακτα και συμπληρωματικά έχουν από καιρό δρομολογηθεί  καθώς Ε.Ε. και αγορές μας κατάλαβαν, όπως και οι χωρικοί τον «ψευτο-βοσκό», και δεν είναι πια διατεθειμένοι να συνεχίσουν να μας ανέχονται, διψούν, όπως φαίνεται, για «αίμα» και δεν θα ησυχάσουν αν δεν το πετύχουν.

Όσο μπορεί να θυμάται κάποιος, επανειλλημένες  φορές έχουν επιβληθεί αγόγγυστα σκληρά μέτρα για την εξυγίανση, την σταθεροποίηση και την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας και πάντα καταλήγουν, κάνοντας κύκλο κάποιων ετών, χωρίς καν περιοδικότητα, στο ίδιο θλιβερό αποτέλεσμα «τα μέτρα πετυχαίνουν… αλλά η εθνική οικονομία πτωχεύει». Αξίζει να αναφερθούν :

·         Οι υποτιμήσεις της δραχμής, με πρόσχημα την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας, κάθε φορά, που επί της ουσίας οι αγορές και η Ε.Ε. πίεζαν για τον εξορθολογισμό των δημοσιοοικονομικών δαπανών, του ισοζυγίου εμπορικών συναλλαγών και του δημόσιου χρέους.

·         Τα Προγράμματα Σταθερότητας και Ανάπτυξης το ένα μετά το άλλο από το 1986 μέχρι και το 2009 που όλα ξανάφερναν την εθνική οικονομία στο σημείο απ’ όπου ξεκίνησε αλλά με χειρότερες κάθε φορά συνθήκες και όρους.

·         Οι Αποκρατικοποιήσεις με στόχο το νοικοκύρεμα του δημόσιου τομέα που όμως οδήγησε στο ξεπούλημα του εθνικού πλούτου μόνο και μόνο για να κλείσει η μαύρη τρύπα των κρατικών προϋπολογισμών ενώ αυτή παραμένει ανοικτή και αδηφάγος.

·         Η αξιοποίηση λιγότερο από όσο έπρεπε, ενώ ήταν δυνατόν, των ευκαιριών, από τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα, τα τρία μέχρι τώρα Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης και των Ολυμπιακών Αγώνων, οδήγησε τελικά όχι μόνο στην απαξίωση των όποιων θετικών αποτελεσμάτων αλλά και στην κατάρρευση της εθνικής οικονομίας ως χάρτινου πύργου.

Με απλά λόγια, η εθνική οικονομία, βούλιαξε μέσα στην χρόνια κυβερνητική και παραγωγική της αδυναμία, στα χρέη, στα ασύστολα ψεύδη των πολιτικών της διαχειριστών, στο αδιανόητο μέγεθος της παραοικονομίας, στην ασύλληπτη φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή, στον τυχοδιωκτισμό πολιτών, επιχειρηματιών και συντεχνιών και στον πλουτισμό των τραπεζών και συγκεκριμένων οικογενειών.

Οι διαπιστώσεις, που κάνει ο απλός αλλά και δίκαιος πολίτης τότε και σήμερα παραμένουν ίδιες ακριβώς με μόνη διαφορά την χρηματοπιστωτική κρίση και την παγκοσμιοποίηση που τις κάνουν εμφανώς χειρότερες.

·         Η παραγωγική ικανότητα και η ανταγωνιστικότητα της χώρας βαίνει ολοένα και μειούμενη οδηγώντας την σε ζηλευτά σημεία φτώχειας από την μια πλευρά και παρασιτισμού και χλιδής με δανεικά από την άλλη.

·         Το πολιτικό σύστημα χωρίς όραμα, αρχές και αξίες για την χώρα καθοδηγείται τελικά από ξένα και ντόπια συμφέροντα με μόνη επιδίωξη να κρατήσει έστω και με το ζόρι την καρέκλα της εξουσίας και τις πελατειακές του σχέσεις.

·         Ο δημόσιος τομέας παραμένει διογκωμένος, αντιπαραγωγικός και εχθρικός για τους πολίτες δίνοντας έτσι απεριόριστες δυνατότητες σπατάλης, διαφυγής από θεσμούς και παράνομου πλουτισμού.

·         Ο ιδιωτικός τομέας υπολειτουργεί δρώντας, κατ’ αντιστοιχία με τον δημόσιο, μόνο κερδοσκοπικά, αντιαναπτυξιακά και εν τέλει αντεθνικά με αλγεινό  παράδειγμα τις προβληματικές και την μετεγκατάσταση πολλών επιχειρήσεων σε άλλες χώρες ευκαιρίας.

·         Οι πολίτες κινούνται με μόνο γνώμονα την υστεροβουλία, τον ατομικισμό και τον μιμητισμό ανοίγοντας κάθε είδους κερκόποτρες που απαξιώνουν, δυναμιτίζουν και ευτελίζουν τις όποιες, έστω και αποσπασματικές προσπάθειες και πρωτοβουλίες.

·         Οι θεσμοί και οι κανόνες υπάρχουν για να καταρρακώνονται από τους κάθε είδους αριβίστες  και να μεταφέρουν μονίμως τα βάρη στα συνήθη υποζύγια των αποδεδειγμένα χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων  και έτσι η χώρα να λοιδορείται σε τοπικό και διεθνές επίπεδο.

Η αντίδραση, απέναντι σε όλα αυτά, Κυβέρνησης και Πολιτών, χρόνια τώρα, στερείται κοινού οράματος, βηματισμού και στόχων αλλά κυρίως αυτό που λείπει είναι η αμοιβαία εμπιστοσύνη και η δέσμευση τους καθώς και η αντίληψη για το περί  δικαίου αίσθημα. Η  δημόσια επίκληση ότι ο λαός μας μεγαλούργησε, όταν ενωμένος βρέθηκε κάτω από δύσκολες και αντίξοες συνθήκες, αποτελεί ένα αναποτελεσματικό και πολιτικάντικο επιχείρημα που σα στόχο έχει πάντα το φιλότιμο των ίδιων υποζυγίων που βρίσκονται στα χαμηλά και μεσαία λαϊκά στρώματα. Όσο κι αν αυτό είναι  αληθινό, ωστόσο με το σήμερα υπάρχει μια ειδοποιός  διαφορά, οι πολίτες τότε είχαν πιστέψει και είχαν δεσμευτεί με την θέλησή τους είτε γιατί εμπνεόταν από την ηγεσία τους είτε γιατί πήραν μόνοι τους την εθνική υπόθεση στα χέρια τους αγνοώντας την ολίγιστη ηγεσία τους.

Το εθνικό στοίχημα δεν πρέπει να είναι μόνο η εφαρμογή και η αποτελεσματικότητα των μέτρων εξόδου από την κρίση αλλά και πως δεν θα απομυζήσουν και πάλι τα συνήθη υποζύγια : τα χαμηλά και μεσαία λαϊκά στρώματα και εισοδήματα. Δυστυχώς όμως, με αυτά τα μέτρα όχι μόνο δεν μπορεί να κερδηθεί αλλά ούτε και να πείσουν τους πλέον καλόπιστους καθώς το μόνο που πετυχαίνουν είναι να διευρύνουν ακόμα περισσότερο τις κοινωνικές ανισότητες και την φτώχεια. Η επιφανειακά, σε μια πρώτη ανάγνωση, δίκαιη εικόνα τους και αναδιανεμητική τους κατεύθυνση διαλύεται, ως προπέτασμα καπνού, αν κανείς αναρωτηθεί και δικαίως:

·         Γιατί αποφεύγεται συστηματικά ο προσδιορισμός του ύψους εκείνου του εισοδήματος που διασφαλίζει ένα κοινωνικά δίκαιο μέσο επίπεδο διαβίωσης, να αποτυπωθεί επίσημα από την Κυβέρνηση; Μήπως αυτό γίνεται σκόπιμα ώστε να αποφευχθούν οι σκληρές και αδυσώπητες συγκρίσεις, εκτός των άλλων και με την περιβόητη εδώ και χρόνια σύγκλιση και εξομοίωσή του με το μέσο όρο της Ε.Ε;

·         Γιατί δεν συνοδεύονται από παράλληλα μέτρα τιθάσευσης του τιμάριθμου, από την μετακύληση της αύξησης των εμμέσων φόρων ή του ΦΠΑ και από τους μεσάζοντες κερδοσκόπους; Μήπως έτσι εξυπηρετούνται οικονομικά συμφέροντα ντόπια και ξένα τα οποία κρύβονται επιμελώς πίσω από την ψευδεπίγραφη ελεύθερη λειτουργία των αγορών και την εξομοίωση, εδώ, των τιμών με την Ε.Ε; Αν ήθελε κάποιος να συμφωνήσει σ’ αυτό λόγω του καπιταλιστικού συστήματος που λειτουργεί η εθνική οικονομία δεν μπορεί να συμφωνήσει στην ασυδοσία των αγορών και στην ανυπαρξία των Ανεξάρτητων Ρυθμιστικών Αρχών να παρέμβουν δραστικά προς όφελος των πολλών. Εκτός και αν οι Ανεξάρτητες Αρχές παρεμβαίνουν μόνο όταν θίγονται οι λίγοι – κερδοσκόποι, που περιμένουν τέτοιου είδους περιόδους για να θησαυρίσουν αισχροκερδώντας, όπως έγινε και με την ένταξη στην ΟΝΕ και στο κοινό νόμισμα το 2002.  

·         Γιατί δεν ικανοποιείται το κοινό «περί δικαίου αίσθημα» των μόνιμων υποζυγίων των βαρών της ελληνικής οικονομίας; Μήπως  γιατί κι αυτό βολεύει τα οικονομικά συμφέροντα που διακαώς επιθυμούν την ανατροπή των εργασιακών σχέσεων και την επιστροφή σε εργασιακό μεσαίωνα ώστε να εξασφαλίζουν υπερκέρδη στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και της ανάπτυξης; Πως αλλιώς μπορεί κανείς να εξηγήσει φαινόμενα όπως :

• οι επιτήδειοι που φάγανε τις επιδοτήσεις με εικονικές παραγωγές και επενδύσεις στον αγροτικό και μεταποιητικό τομέα να συνεχίζουν ανενόχλητοι το δρόμο τους,
• οι επιστήμονες να πλουτίζουν και η ανεργία να μεγεθύνεται παρά τις επιχορηγήσεις που πήρανε από την ΕΕ για να διοργανώσουν σεμινάρια επανένταξης των ανέργων στην αγορά εργασίας,
• οι μεγάλες επιχειρήσεις και τα επώνυμα στελέχη της αγοράς να καταβροχθίζουν τους οικονομικούς πόρους που διατέθηκαν για τον εκσυγχρονισμό της χώρας και η κατάσταση να παραμένει σχεδόν τριτοκοσμική στο δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα,
• οι γιατροί που λαμβάνουνε μίζες 30% για χρησιμοποίηση προσθετικών υλικών σε εγχειρήσεις να συνεχίζουν να παίρνουν φακελάκια και να φοροδιαφεύγουν,
• οι λαθρέμποροι των καυσίμων να αισχροκερδούν κυρίως σε βάρος του μικρού και μεσαίου καταναλωτή παίζοντας με τις τιμές και την ποιότητα, χωρίς πρόβλημα,
• οι τοκογλύφοι των τραπεζών να δίνουν με 19% πλαστικό χρήμα και να στεγνώνουν την αγορά από ρευστότητα φροντίζοντας μόνο για την κερδοφορία τους.

·         Γιατί τα ελλείμματα ή το νοικοκύρεμα Κράτους δεν αντιμετωπίζονται άμεσα και συνεχίζεται το αδιοίκητο που επικρατεί, εδώ και πέντε μήνες από τις εκλογές, στο δημόσιο και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα; Μήπως έτσι τακτοποιούνται οι ανοιχτοί λογαριασμοί της πρωθυπουργικής νομενκλατούρας που επιβάλει τις αρεστές και όχι τις άριστες διοικήσεις; Για επιβεβαίωση αρκεί να αναφέρουμε μόνο το έλλειμμα ενός και μόνο δημόσιου οργανισμού του ΟΣΕ που αντιπροσωπεύει το 4% του ΑΕΠ και ακόμα είναι χωρίς διοίκηση και συνεχίζει καθημερινά να παρουσιάζει έλλειμμα 2,3 εκατομμυρίων ευρώ. Πόσα ακόμα θα μπορούσε ακόμα να πει κανείς για τους ΟΤΑ και τα Νοσοκομεία ;

Τα εν λόγω μέτρα μπορεί να πετύχουν βραχυπρόθεσμα στο να δώσουν ικανοποίηση στην ΕΕ και τις αγορές παρά ταύτα δεν μπορούν, από μόνα τους, να αμβλύνουν τα γενικότερα και συσσωρευμένα εδώ και χρόνια διαρθρωτικά προβλήματα, τα οποία στο τέλος καταλήγουν σε βάρος αυτής της ίδιας της εθνικής οικονομίας, καθώς δεν μπορούμε να αποβάλλουμε τις στρεβλώσεις της με την υιοθέτηση μόνο νέων μέτρων έτσι όπως επιβάλλονται και που δημιουργούν όπως αναφέρθηκε νέες στρεβλώσεις.

Χρειάζονται στρατηγικές σε βάθος, όραμα και στοχοπροσήλωση, διάθεση για παρέμβαση και ρήξεις στα κέντρα λήψης των ευρωπαϊκών και διεθνών αποφάσεων και βεβαίως ισοκατανομή και δικαιοσύνη στις θυσίες ταυτόχρονα με συστηματική και μεθοδική δουλειά από όλους Κυβέρνηση, Τράπεζες, Επιχειρηματίες, Παραγωγικό Δυναμικό. Με τον τρόπο αυτό η απογοήτευση, οι κοινωνικές ανισότητες, η ανυποληψία, η αναξιοκρατία, η ανυπακοή, η εναντίωση και οι πιθανές πλέον κοινωνικές εξεγέρσεις θα δώσουν τη θέση τους :

·         Στις Ίσες ευκαιρίες και στην  Ίση μεταχείριση

·         Στη Διαφάνεια, στην Αξιοκρατία και στη Δικαιοσύνη

·         Στη Δημιουργικότητα και στην Αποτελεσματικότητα

·         Στη Ποιότητα και στη Καινοτομία Δημόσιου & Ιδιωτικού Τομέα

Στην Αναγνώριση και στην Υπερηφάνεια ολόκληρου του έθνους

του Παναγιώτη Πανάγου (Οικονομολόγου, Διευθυντή Διοίκησης / Εκπαίδευσης

ΚΕΚ-ΕΛΤΑ Α.Ε.)

04-03-2010